Παρασκευή, Αυγούστου 25

οι ΚαλεσμενοΙ ΜΟΥ ηταν Επτα - Η ΙΔΕΑ

Μύριζε κομμένη, φρεσκοκομμένη τομάτα, και τους σκέφτηκα. Ο αέρας γαλάζιος, αν τον ζωγράφιζες θα ήταν μια εργασία μάλλον ύπουλη, με ακτίνες φωτός να αντανακλώνται στη σκόνη, στην άμμο που αιωρείται. Εκεί που σκάει το κύμα, που άλλοτε θα έκλαιγα, θα στήσω ένα τραπέζι ορθογώνιο και θα πετάξω επάνω του καραβόπανο να ζαρώνει παντού, να αφρίζει. Θα τους καλέσω να φάμε φρούτα, ακουμπισμένα σε μεγάλες πορσελάνινες φρουτιέρες εκεί που παλεύουν τα πινέλα να χτίσουν ένα σταφύλι με μια απέλπιδα προσπάθεια κάθε φορά. Θα γυαλίζουν πιο πολύ από τα φρούτα, πιο πολύ από την θάλασσα, θάλασσα και αλμύρα, θα διψάσουν. Θα σερβίρουν η μία κανάτα νερό, η άλλη κρασί, βυθισμένες στην άμμο κοντά στο σκάσιμο να είναι δροσερές και φωτισμένες. Και θα τις βάλω στο τραπέζι λίγο πριν έρθουνε.
Θέλω να είναι μεσημέρι. Τα λευκά να λευκαίνουν και οι σκιές να είναι στρογγυλές, να τις πατάς από παντού. Εκεί που βλέπω ν’ αγκαλιάζονται θαλασσολούλουδα λιλά, λιγνά θαλασσοπούλια να πετάνε από πάνω μας. Θα μαζέψω και κοχύλια, βότσαλα από την αγαπημένη μου παραλία να τα ξαπλώσω στο τραπέζι. Ξυπόλυτοι, θέλω, να έρθουν. Να κρατάνε μόνο μια ευχή και μια κατάρα. Και να έχουν βλέμμα καθαρό, ό,τι κοιτούν να μοιάζει διάφανο και μαλακό…σκέφτομαι, μαλλί της γριάς να κολλάει στα τοιχώματα του μυαλού τους.
Οι δικοί μου καλεσμένοι είναι οι πιο φωτεινοί μου.
Οι δικοί μου καλεσμένοι είναι οι πιο σκοτεινοί μου.
Όλοι θα είναι εδώ, στο σκηνικό που έστησα. Θα έχουν μάθει απ’ έξω τους μονολόγους τους αλλά εγώ θα τους ζητήσω να αυτοσχεδιάσουνε. Να μου χορέψουν έναν μπάλο, να μπλεχτούν όπως η ψάθα στις καρέκλες που θα κάθονται. Πάνω στις στροφές να αλλάζουν παρτενέρ, να χαμογελούν δήθεν αμήχανα και να ιδρώνουν στη ντάλα, να σκοντάφτουν.
Οι δικοί μου καλεσμένοι θα είναι επτά. Τους περιμένω στις 16:30. Χωρίς ρολόγια. Οι σφυγμοί τους θα χτυπάνε στις άκρες των δαχτύλων τους και θα είναι έτοιμοι να λογομαχήσουν.
Κοιτάζω ψηλά.
Ήλιε, θα τους καψαλίσεις;
Έτσι για να μάθουν οι ζαβολιάρηδες!
Κοιτάζω ψηλά.
Κανένας.
Ας μαζευτούμε εδώ κάτω λοιπόν.

20 Comments:

Blogger Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία) said...

Να'ρθω κι εγώ;

11:54 μ.μ.  
Blogger Y.K.M.T. said...

αχ...ήρθες ήδη...αν τό ξερα...θα σου στρωνα το κόκκινο χαλί...

11:57 μ.μ.  
Blogger Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία) said...

Θα μου άνοιγες και κρασί;

1:03 π.μ.  
Blogger Y.K.M.T. said...

το χω στο κύμα να είναι δροσερό...δίπλα στον Υπένθιμο...

1:31 π.μ.  
Blogger Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία) said...

Θα με άφηνες να σε φιλήσω;

1:37 π.μ.  
Blogger Y.K.M.T. said...

ναι ...δεν βρήκα φράουλες...

1:40 π.μ.  
Blogger Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία) said...

Δεν πειράζει...ετσι κι αλλιώς με πονάνε λίγο οι φράουλες. Θα μου'λεγες αστείο να γελάσω;

1:54 π.μ.  
Blogger Y.K.M.T. said...

θα σου πω...μα με τα αστεία μου...γελάω μόνο εγώ...αν γελάσεις θα κάνουμε και μπάνιο μαζί...

2:03 π.μ.  
Blogger Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία) said...

Μετά το μπάνιο θέλω να ξαναλερωθούμε

2:07 π.μ.  
Blogger Y.K.M.T. said...

μετά το μπάνιο θα παίξουμε στην άμμο...και θα τους διώξω όλους...να φτιάχνουμε τους πύργους μας και να τους κλωτσάμε πριν προλάβει το κύμα γαμώτο../

2:10 π.μ.  
Blogger Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία) said...

Θέλω να σου τραγουδήσω κάτι

2:14 π.μ.  
Blogger Y.K.M.T. said...

να ξαπλώσω...και να μου χαϊδεύεις τα μαλλιά;

2:20 π.μ.  
Blogger Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία) said...

Ναι αλλά θέλω κανονικά..είπα θέλω

2:22 π.μ.  
Blogger Y.K.M.T. said...

ο,τι θέλεις...ταξίδεψέ με...

2:25 π.μ.  
Blogger Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία) said...

Φέρε με κοντά σου με κάποιο τρόπο

2:27 π.μ.  
Blogger Y.K.M.T. said...

Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

2:36 π.μ.  
Blogger Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία) said...

ερχομαι

2:36 π.μ.  
Blogger Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία) said...

Πού είσαι;

2:45 π.μ.  
Blogger Y.K.M.T. said...

σε περιμένω...χαθήκαμε;

2:48 π.μ.  
Blogger Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία) said...

ηρθα αλλά δε σε βρίσκω..ανοιξτο ντε

2:51 π.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

<< Home